Κεφάλαιο 2

Πολλές φορές τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση κι έχω και αδιάσειστα στοιχεία γι αυτό,ότι το μυαλό μου παίζει πολύ άσχημα παιχνίδια σε βάρος μου.Τις προάλλες σε μία απ'τις σπάνιες βραδινές μου βόλτες,κάτω απο ένα παιχνιδιάρη έναστρο ουρανό,για μιά μόνο στιγμή,για ένα παίξιμο των βλεφάρων,νομίζω πώς εκεί πάνω σ'ένα γέρο πλάτανο,που κοιμόταν ήσυχος για εκατοντάδες χρόνια,στεκόταν όλο περηφάνια ένας σκύλος,καφέ και μάυρος, σα στοιχειό,με μάτια που λαμπύριζαν στο σκοτάδι σα μικρά αστέρια.Γυρνάει λοιπόν πρός το μέρος μου και με βαριά φωνή μου ψιθυρίζει:"Ποτέ πιά πόνος" ή μήπως ήταν "Ποτέ πιά μόνος",δ μπορώ να πώ με σιγουριά....κι ύστερα χάθηκε ,θαρρείς πώς ήταν φτιαγμένος απο άμμο και μ ένα ελαφρύ αεράκι γίνηκε σκόνη μές στη σιγαλιά της νύχτας.Απο τότε λοιπόν μάτι δεν μπορώ να κλείσω,όχι τόσο για το παράξενο,όσο και αναπάντεχο της συνάντησης εκείνης,αλλά γιατί δεν άκουσα καθαρά τον βιαστικό αυτό επισκέπτη.Ναι σίγουρα,ό'τι απ'τα δύο κι αν ήταν ,εξίσου σημαντικό είναι,δ λέω,αλλά όπως και να το κάνεις άλλο πόνος κι άλλο μόνος,έτσι δεν είναι;...ή μήπως όχι;

Κεφάλαιο 1

Συνέχεια και πάλι συνέχεια,και εγώ ακόμα να βυθίζομαι,συνήθως μόνος μου,αν και η αλήθεια είναι ότι καμιά φορά λίγη παρέα δε θα μου κανε κακό.Όλα τριγύρω ήσυχα,σαν τίποτα να μην άλλαξε,τίποτα να μην πέρασε,τίποτα ποτέ να μη ζήτησε τα ρέστα...Τριγύρω κορνίζες ατάκτως πεταμένες και σκόρπια βιβλία,άχρηστα τώρα πιά (λές κι ήταν χρήσιμα ποτέ;)και στον τοίχο ζωγραφιές οι αναμνήσεις,άλλοτε πολύχρωμες σαν αποκριάτικες γιρλάντες και πιό συχνά μουντές,μαυρόασπρες σαν γκρίζο πρωινό του φθινοπώρου,και εγώ να βυθίζομαι όλο και περισσότερο,όλο και πιό γρήγορα...Κλεφτά μου φάνηκε πως είδα τη μάνα μου και νομίζω,χωρίς να 'μαι και σίγουρος βέβαια,πώς μου χαμογέλασε όλο γλύκα και καλοκαιριάτικο φώς.Κι αυτή η νύχτα,άχ μικρή πλανεύτρα τσιγγάνα,όλο νάζια και μαυλιστικούς χορούς,δ λές να κουραστείς ακόμα,για πόσο ακόμα θα με τυραννάς;Ποιός να το φανταζόταν ότι μιά τέτοια νυχτιά όλοι οι παλιοί μου φίλοι θα μ'επισκέπτονταν για τελευταία φορά ίσως,η μήπως είναι η πρώτη;κάπου τα 'χω χάσει στο μέτρημα μου φαίνεται.Όλο χαμόγελα και παιδική ξεγνοιασιά είναι όλοι τους,τραγούδια και κακό να δούν τα μάτια σου.Χαρές και λύπες να περνάν μπροστά μας σαν σε παρέλαση,φώτα και πυροτεχνήματα και αγκαλιές ,μιά κρύα φέτα καρπούζι στο χέρι και το αεράκι να χαιδεύει το πρόσωπο.Και γώ να βυθίζομαι δίχως ηχώ,δίχως...ανάγκη.