Κεφάλαιο 2

Πολλές φορές τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση κι έχω και αδιάσειστα στοιχεία γι αυτό,ότι το μυαλό μου παίζει πολύ άσχημα παιχνίδια σε βάρος μου.Τις προάλλες σε μία απ'τις σπάνιες βραδινές μου βόλτες,κάτω απο ένα παιχνιδιάρη έναστρο ουρανό,για μιά μόνο στιγμή,για ένα παίξιμο των βλεφάρων,νομίζω πώς εκεί πάνω σ'ένα γέρο πλάτανο,που κοιμόταν ήσυχος για εκατοντάδες χρόνια,στεκόταν όλο περηφάνια ένας σκύλος,καφέ και μάυρος, σα στοιχειό,με μάτια που λαμπύριζαν στο σκοτάδι σα μικρά αστέρια.Γυρνάει λοιπόν πρός το μέρος μου και με βαριά φωνή μου ψιθυρίζει:"Ποτέ πιά πόνος" ή μήπως ήταν "Ποτέ πιά μόνος",δ μπορώ να πώ με σιγουριά....κι ύστερα χάθηκε ,θαρρείς πώς ήταν φτιαγμένος απο άμμο και μ ένα ελαφρύ αεράκι γίνηκε σκόνη μές στη σιγαλιά της νύχτας.Απο τότε λοιπόν μάτι δεν μπορώ να κλείσω,όχι τόσο για το παράξενο,όσο και αναπάντεχο της συνάντησης εκείνης,αλλά γιατί δεν άκουσα καθαρά τον βιαστικό αυτό επισκέπτη.Ναι σίγουρα,ό'τι απ'τα δύο κι αν ήταν ,εξίσου σημαντικό είναι,δ λέω,αλλά όπως και να το κάνεις άλλο πόνος κι άλλο μόνος,έτσι δεν είναι;...ή μήπως όχι;