Πέτρινα βλέμματα

Ξεθωριασμένα όνειρα ,δύο βήματα και κάτω
αεροστεγής ανάφλεξη,τού τίποτα ο κρότος
ανάρπαστες οι αλήθειες μας,λόγια φτηνά του αέρα
σαν καλοκαίρι μύρισε κ ακόμα είναι χειμώνας

Πέτρινα τα βλέμματα,ανάγλυφα στολίδια
κινήσαμε στο άπειρο,φτερούγες μές στα χέρια
τ'αδύνατο ζητήσαμε,μια κουταλιά αστέρια...

Ολόλευκα κρίνα

Και αν τώρα όλα πέταξαν σαν άνεμος στο χρόνο
ποτέ μου δεν εγνώρισα τοσο μικρή ομορφιά,
μικρός σαν κουρελόχαρτο,μπλεγμένος σε κουβάρι
βαθιά μες στο πιθάρι μου πέφτω να κοιμηθώ

Κρυμένος στο κουκούλι μου,γριά πεταλουδίτσα
τα μάτια μου ανοίγοντας ασθμαίνω το θυμό
βρεγμένο χώμα η ζωή που όλο και στραγγίζει
μακάρι να πνιγόμουνα σε μια γουλιά ουρανό

Ολόλευκα κρίνα στα μαλλιά,θυμάρι μες στα χέρια
κανέλλα και ροδόνερο,δυο μάτια γελαστά
μια χούφτα αστέρια οι στιγμές,ξάγρυπνα καλοκαίρια
στο σούρουπο εζύγωνα λίγο να ζεσταθώ

Ορδές χαμένα όνειρα,σκυφτοί σα μετανάστες
για τ'άπειρο κινήσαμε φτερά μες στη καρδιά
ο νούς μας κι αν εγέρασε κ είναι στο νου μας ξένος
πάντα θα δραπετεύουμε σ'ολάνθιστη αγκαλιά

Χορός της Βερενίκης

Τον φόβο μου τον έκανα τριαντάφυλλο και κόβομαι πιά μόνο κατά βούληση και τον καιρό μου χάνω σε χορούς με μαριονέτες και χιονανθρώπους, χαρτοπόλεμο απο δάκρυα και κίτρινες γιρλάντες,με φώτα απο κάποια ανάσταση παλιά καμμένα,και τσούρμο μπλέ αστέρια μεθυσμένα.Τί κι άν κάποτε μέθυσα απ'της ζωής το κόκκινο χαμόγελο;Τη χαραυγή ξανάφυγα με τρένα ασθμαίνοντα σ' ολόγιωμα φεγγάρια,σκορπίζοντας τα θέλω μου,δίχως αέρα,κι απάνω μου ξανάρχονταν και τσούζανε τα μάτια.Το ξέρω κάποτε τρελούς μας έλεγαν μιας και το συνηθίζαμε αλλού να στρέφουμε το βλέμμα μας όταν αυτοί αγόρευαν.Φύλλα συκής είχαν στ'αχαμνά και φόβο μες στα στήθια,καλοί χρυσοί και άγιοι,μ'άγια πετραχήλια και μείς αγρό αγοράζαμε φτηνό,καθώς η Βερενίκη χόρευε ολονυχτίς με μια αγωνία,μία έκσταση και οι φωνές τους η μόνη παραφωνία,μακάρι να σώπαιναν..μόνο για λίγο

Περί ανθρώπων και βοών

Τον άνθρωπο τον μέσα σου ποτέ μη τον ξεχάσεις

βαριά κι αν είναι πιά η τωρινή στιγμή

απρόσκλητος μες στο χορό,ριγμένος σε πηγάδι

αυτή ειν' στ' αλήθεια φίλε μου η αληθινή ζωή

Τροπάρια,αναθέματα κι αθάνατα στιχάκια

κρασί σαν αίμα κόκκινο κι αχνιστό ψωμί

τον δρόμο τον ατέλειωτο θα πρέπει να τον πάρεις

χώρια απο κείνους π'αγαπάς,φεγγάρι στην αυγή

Κι εγώ αν σε δυσκόλεψα χαλάλι μου τα λάθη

τα πάθη ,τα λόγια τ'άσεμνα μαχαίρια και καρφιά

το τέλος το ανέλπιδο,παρηγοριά το χάδι

τρύπια σημαία στη ψυχή,μάτια χωρίς μιλιά

Δίχως συγνώμη το φευγιό,κι αμίλητο τ´αντίο

στροφές σε φεγγαρόστρατες απο χρόνια αδειανές

χρυσόσκονη στα όνειρα,κορδέλες στα ταξίδια

και μείς που δεν υπήρξαμε, δυό νότες μαγικές

Του δειλινού

Τρείς φορές γύρα έφερα γύρω απ' τον άδειο εαυτό μου

χρυσόμυγα σ' άδεια νυχτιά,ψηλά τα πεφταστέρια

κι ο άνεμος πλημμύρα

τρελός σα μανιασμένο άλογο

φύλλα ξερά κι αρμύρα,τίποτα δε περίμενα,μον' εσένα

άστρο λαμπρό σ' απόβραδο

κι η συννεφιά, μαύρη σκιά

σ' απομεσήμερα απο καιρό χαμένα

Και τώρα τι;

Βαθιά μες στ'αναχώματα με όπλα τις καρδιές μας

βόλια η αξιοπρέπεια και κράνος οι χαρές μας

όσοι τρελοί προσέλθετε κι όσοι πιστοί να φύγουν

εσβήστε τα κεράκια σας,γενέθλια δε θα χει.

Ιθάκη μη γυρέψετε,ονείρων ατλαντίδα

χορός ζαλόγγου αέναος,πιασμένοι χέρι χέρι

δωράκι τα ποιήματα,μπαρουτοκαπνισμένη πόλη

ταινία σ'επανάληψη,ψυχές μες σε φορμόλη

Μετά τον πόλεμο

Σαν σ'όνειρο τ απόβραδο λάμψη δίχως φεγγάρι

χρυσόσκονη κι αστρόσκονη στα μάτια του σαν πρώτα

ότι κι αν ονειρεύτηκε καπνός απο τσιγάρο

εδιάβηκε το δρόμο του κι έφυγε κι εχάθη