Χορός της Βερενίκης

Τον φόβο μου τον έκανα τριαντάφυλλο και κόβομαι πιά μόνο κατά βούληση και τον καιρό μου χάνω σε χορούς με μαριονέτες και χιονανθρώπους, χαρτοπόλεμο απο δάκρυα και κίτρινες γιρλάντες,με φώτα απο κάποια ανάσταση παλιά καμμένα,και τσούρμο μπλέ αστέρια μεθυσμένα.Τί κι άν κάποτε μέθυσα απ'της ζωής το κόκκινο χαμόγελο;Τη χαραυγή ξανάφυγα με τρένα ασθμαίνοντα σ' ολόγιωμα φεγγάρια,σκορπίζοντας τα θέλω μου,δίχως αέρα,κι απάνω μου ξανάρχονταν και τσούζανε τα μάτια.Το ξέρω κάποτε τρελούς μας έλεγαν μιας και το συνηθίζαμε αλλού να στρέφουμε το βλέμμα μας όταν αυτοί αγόρευαν.Φύλλα συκής είχαν στ'αχαμνά και φόβο μες στα στήθια,καλοί χρυσοί και άγιοι,μ'άγια πετραχήλια και μείς αγρό αγοράζαμε φτηνό,καθώς η Βερενίκη χόρευε ολονυχτίς με μια αγωνία,μία έκσταση και οι φωνές τους η μόνη παραφωνία,μακάρι να σώπαιναν..μόνο για λίγο