Ολόλευκα κρίνα

Και αν τώρα όλα πέταξαν σαν άνεμος στο χρόνο
ποτέ μου δεν εγνώρισα τοσο μικρή ομορφιά,
μικρός σαν κουρελόχαρτο,μπλεγμένος σε κουβάρι
βαθιά μες στο πιθάρι μου πέφτω να κοιμηθώ

Κρυμένος στο κουκούλι μου,γριά πεταλουδίτσα
τα μάτια μου ανοίγοντας ασθμαίνω το θυμό
βρεγμένο χώμα η ζωή που όλο και στραγγίζει
μακάρι να πνιγόμουνα σε μια γουλιά ουρανό

Ολόλευκα κρίνα στα μαλλιά,θυμάρι μες στα χέρια
κανέλλα και ροδόνερο,δυο μάτια γελαστά
μια χούφτα αστέρια οι στιγμές,ξάγρυπνα καλοκαίρια
στο σούρουπο εζύγωνα λίγο να ζεσταθώ

Ορδές χαμένα όνειρα,σκυφτοί σα μετανάστες
για τ'άπειρο κινήσαμε φτερά μες στη καρδιά
ο νούς μας κι αν εγέρασε κ είναι στο νου μας ξένος
πάντα θα δραπετεύουμε σ'ολάνθιστη αγκαλιά